Info

O artyście:

Urodzony w 1991 roku Thomas Garnier jest francuskim artystą wizualnym i architektem, którego praktyka bada cykl życia środowiska zbudowanego przez pryzmat automatyzacji cyfrowej. Absolwent ENSAPVS oraz Le Fresnoy – Studio national des arts contemporains, za instalację Cenotaph otrzymał nagrodę ADAGP „Digital Arts Discovery”.

Garnier wykorzystuje najnowocześniejsze technologie — w tym zaawansowaną robotykę, druk 3D oraz inżynierię środowiskową — aby ożywić tradycje prehistorii kina, takie jak fantasmagoria czy efekt ducha Peppera. Jego prace funkcjonują jako techniczna hauntologia, w której precyzja współczesnych maszyn służy do reanimowania widm historii architektury. Od zautomatyzowanych betonowych modeli, które nieustannie się budują i rozbierają, po robotyczne teatry cieni ciemnych fabryk — jego instalacje tworzą dialog między ciężarem przemysłowych pozostałości a efemeryczną naturą cyfrowej pętli.

Łącząc XVIII-wieczną romantyczną ikonografię z generowanymi przez AI pejzażami serwerowni i centrów logistycznych, Garnier dokumentuje świat zawieszony między budową a rozpadem. Jego praktyka odsłania archeologię teraźniejszości: niestabilną, iluzoryczną przestrzeń, w której granica między archaicznym a futurystycznym zaczyna się zacierać.

O projekcie Cenotaph v2.0 & Companion Cartographies:

Ta rezydencja będzie kontynuacją i rozwinięciem Cenotaph, po raz pierwszy zaprezentowanego we Wrocławiu w Galerii Entropia podczas Biennale WRO 2019. Jest to instalacja o charakterze procesualnym, funkcjonująca jako spekulatywna architektura sytuująca się między budową a upadkiem, obecnością a nieobecnością, systemem a ruiną. Projekt powraca do pierwotnej instalacji i reaktywuje ją jako żywą strukturę: nie stałe dzieło sztuki, lecz nieustannie podtrzymywany i rekonfigurowany aparat.

W Centrum Sztuki WRO praca zostanie rozwinięta jako Cenotaph v2.0, rozwijając swoją mechaniczną i przestrzenną logikę oraz wprowadzając nowe warstwy materialnej i koncepcyjnej niestabilności. Instalacja pozostanie zautomatyzowanym systemem generującym kruchy pejzaż miejski — architekturę pozbawioną stabilnej funkcji, uwięzioną w cyklach powstawania i zanikania.

Równolegle z tą reaktywacją, w ramach rezydencji powstanie seria prac towarzyszących, rozszerzających badania na globalny stan niedokończonej lub porzuconej nowoczesności. Prace te przybiorą formę wizualnych i przestrzennych kartografii miast widm, niedokończonych megastruktur oraz wstrzymanych budów w różnych geografiach. Miejsca te — często zawieszone między ambicją a przestarzałością — potraktowane zostaną nie jako porażki, lecz jako architektury utajone: przestrzenie, w których narracje polityczne, ekonomiczne i ekologiczne pozostają materialnie widoczne.

Poprzez badania terenowe, kwerendy archiwalne oraz spekulatywne mapowanie, projekt zbuduje fragmentaryczny atlas tych architektur w stanie zawieszenia. Atlas ten będzie funkcjonował zarówno jako dokumentacja, jak i fikcja, śledząc niewidzialne sieci łączące miejsca porzucenia, eksploatacji zasobów i hiperbudowy.

Ostatecznie Cenotaph v2.0 oraz towarzyszące mu prace proponują archeologię współczesnego środowiska zbudowanego — w której ruiny nie są końcem architektury, lecz jednym z jej stanów operacyjnych.